ای پادشه خوبان-داد از غم تنهای                         دل بی تو به جان آمد-وقت است که باز آیی

دایم گل این بستان-شاداب نمی ماند                         دریاب ضعیفان را-در وقت توانایی

                                       ***حافظ***

مشنو ای دوست که بعد از تو مرا یاری هست                 یاشب و روز به جز فکر توام کاری هست

به کمند سر زلفت نه من افتادم وبس                            که به هر حلقه ی موییت گرفتاری هست

                                     ***سعدی***

فاش می گویم واز گفته ی خود دلشادم                 بنده ی عشقمو از هر دو جهان آزادم

طایر گلشن قدسم-چه دهم شرح فراق                   که در ین دامگه حادثه چون افتادم

من ملک بودم و فردوس برین جایم بود                   آدم آورد در این دیر خراب آبادم

سایه ی طوبی-و دلجویی حور و لب حوض                 به هوای سر کوی تو برفت از یادم

                                 ***حافظ***

بی تو-مهتاب شبی باز از آن کوچه گذشتم                  همه تن چشم شدم-خیره به دنبال تو گشتم

شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم                     شدم آن عاشق دیوانه که بودم

در نهان خانه ی جانم گل یاد تو درخشید                   باغ صد خاطره خندید-عطر صد خاطره پیچید

                                ***فریدون مشیری***

**-._.-^-._ما که رفتیم نگران-----وای به حال دیگران_.-^-._.-**

کاشکی عشق دیروز هنوز میون ما بود

                                      واسه من توی قلبت هنوز یه زره جا بود

می خوای تنهام بزاری با این دل دیوونه

                                     می گیری سیری از من هزار بهونه

من دوست دارم عاشقتم

                           این جوری آزارم نده

                                                   جواب رد به این قلب گرفتارم نده

مهستی که نام اصلی اش «خديجه (افتخار) دده بالا» است، در سال ۱۳۲۵ متولد شد. او که خواهر ديگر خواننده محبوب ايرانی هايده است، توسط پرويز ياحقی، آهنگساز پر آوازه ايرانی، کشف ومعرفی شد.

مهستی کار خوانندگی را از برنامه گل های رنگارنگ و با آهنگ « آخه دلم را برده خدايا» که ساخته پرويز ياحقی بود، شروع کرد.

در آغاز، مهستی با مشکلات زيادی از طرف خانواده اش برای شروع کارخوانندگی مواجه شد، با توجه به فشار خانواده مهستی تصميم گرفت که با تصوير جديدی از زن خواننده ايرانی پا به عرصه بگذارد. مهستی همواره خود را خواننده ای معرفی می کرد که به ارزش های خانوادگی احترام می گذارد.

مهستی همزمان با انقلاب در ایران به بريتانيا و سپس به آمريکا مهاجرت کرد.

در سال ۲۰۰۵ ميلادی، به خاطر« يک عمر فعاليت هنری» از مهستی در مجلس باشکوهی در لس آنجلس تقدير به عمل آمد.

در مارس ۲۰۰۷ مهستی اعلام کرد که دچار سرطان روده شده و از آن پس تلاش کرد تا جامعه ايرانی مقيم آمريکا را بيشتر با بيماری سرطان و نقش تمرين های فيزيکی در درمان اين بيماری آشنا کند. 

وی سرانجام در 4 تیرماه 1386 در سن شصت و یک سالگی در لس آنجلس در گذشت.

بهار من ٍبمان با من خزان را سخت می ترسم

بمان با من در این زندان تنهایی بمان با من.

             ***********

اگر عاشق شدم به هوای تو بود!=For(*H*)Love

         *************

به نام آن که اشک را آفرید             تا سرزمین وداع آتش نگیرد

          ***********

 نمی گویم فراموشم مکن هرگز-ولی گاهی به یاد آور رفیقی

را که می دانی نخواهی رفت از یادش

              **********

چه کسی باور کرد جنگل جان مرا عشق تو خاکستر کرد

                **********

ناله ز درد هجران    وای از غم جدایی

فکر وداع باید از      روز آشنایی

            *********

آخ که چه لذتی داره ناز چشماتو کشیدن

رفتن به راه دشوار واسه هرگز نرسیدن

       *******

(-.ـ‌‌فقط مهستی ـ.-)

خطاب به جناب یا سرکار (م) حالا خوب شد!